AKP'NİN İSTANBUL'U: DÜNYANIN PARLAYAN YILDIZI
30.07.14
598
New beginnings, new tumblr.
17.07.14

Gitmek istiyorum. Ama istemiyorum da. Ama bi an once gidiyim.

08.06.14
Stop faking your fucking orgasms. Society already tells young men that they run the fucking universe - if they can’t turn your cunt into a shooting star then for god’s sake, let them know about it.
Daisy Lola
09.04.14
1

(Source: momentlighter)

08.04.14
1

Az kaldi

Dun alti yildir parcasi oldugum bi seye veda ettim ve hala soku atlatabilmis degilim. Insanlar “Iyy MUN takim elbise giyip dunyayi kurtarma triplerine girmekten baska bi sey degil” gibi yorumlar yapsa bile gercekten MUN anlatilmaz, yasanir. Yillar boyunca tanisilan insanlar, arkadaslar… Yilda iki veya uc kere konferanstan konferansta gorustugum insanlar bile o klise MUN ailesinin bi parcasi haline geliyo resmen. Bikac ay sonra gidip geride birakacaklarimi dusundukce uzuluyorum, fotograflara bakinca gozlerim doluyo. Kolay degil arkadaslarina, ailene veda etmek. Acaba bi daha gorucek miyim herhangi birini diye dusunmeden edemiyorum, dusundukce de daha cok uzuluyorum. Veda etmek kolay degil. Ama az kaldi. 

06.04.14
1

Pismanlik falan

Sanirim dunya uzerindeki en korkak insanim. Bir sey yapmak icin cesaretimi toplamam gereginden fazla uzun suruyo. Isin kotusu, o seyi yaptigim zaman her seferinde pisman oluyomusum gibi hissediyorum. Dun de ayni sey oldu. Kasim ayindan beri yapmak istedigim bir seyi yapmak icin cesaretimi topladim sonunda; ama cok pismanim. Sahip oldugum bi arkadasligi mahvettim bu salak karar yuzunden ve yaptigim seyin geri donusu var mi bilmiyorum. Bunu kafamda cok mu buyutuyorum onu da bilmiyorum tabi. Bi daha sansim olsa yaptigim seyi yapar miydim? Buyuk ihtimalle evet. Ama sonucunun boyle olmasini istemiyodum. Su an sonucun ne oldugunu bilmiyorum o da ayri konu. Olayi kafamda bu kadar buyutmemin sebebi sonucu bilmemek sanirim. Dunyanin en ergen yazisi oldu ve kimse neden bahsettigimi anlamicak; ama icimi dokmek iyi gelmedi degil. Umarim durum yarin sonuclanir ve arkadasligimi mahvetmis miyim mahvetmemis miyim ogrenirim. Duzeltiyorum… Umarim arkadasligimi mahvetmemisimdir. 

10.03.14

gnossienne

hickimseyeyaziyorum:

n. a moment of awareness that someone you’ve known for years still has a private and mysterious inner life, and somewhere in the hallways of their personality is a door locked from the inside, a stairway leading to a wing of the house that you’ve never fully explored—an unfinished attic that will remain maddeningly unknowable to you, because ultimately neither of you has a map, or a master key, or any way of knowing exactly where you stand.

(Source: dictionaryofobscuresorrows)

05.12.13
20.11.13

Study session.

30.09.13

Tatil yeni basladi ya (13 GUN SONRA BITTI)

13 yillik okul hayatimin en kisa tatilinin bitmesine iki haftadan az kaldi ve ben okulun acilmasina biraz olsun hazir degilim. Bu seneye kadar okulun acilmasi erken kalkmak, derslerde sikilmak ve sinavlar demekti. 12. sinif olunca o liste uzadi tabi. Universite listesi hazirlicam da, essayler yazip o universitelere giricem de… He bi SAT falan filan. Iyi guzel bunlar da BENIM ZAMANIM YOK KI.

Akademik takvimi koymuslar okulun sitesine. Hep tatiller ne zaman, hemen erken bilet alalim heyecaniyla bakardim. Bu sene tatil matil yok bana. Butun tatiller ya basvuru deadlinei ya da SAT oncesine koyulmus guzel okulum tarafindan. Bi de o basvurularin falan yani sira bir suru IB zimbirtisi yazmislar. Kimse demiyo ki bu cocuklar bu kadar isi ne zaman yapicaklar, sosyal hayatlarini mahvetmeyelim yaziktir gunahtir diye. 

Ocak ayinda basvurular bitmis olucak neyse ki. Ondan sonra geriye bi tek IB zimbirtilari ve daha onemlisi dunyanin en stresli bekleyisi geliyo. (Daha hangi universitelere basvurucagimi bilmeden kabulleri beklerken cok stresli olucam demem de procrastinationin ayri bir boyutudur.) 

Sonuc olarak lise hayatimin son yaz tatili fazla cabuk gecti. Aslinda dusununce o kadar da cabuk gecmedi, kisaydi direk. Okul baslamadan once yapmam gerek binlerce is var ama hicbi sey yapamiyorum. Okul basladiktan sonra yapmam gereken binlerce is olucak ama onlari da yapamicam. O yuzden su son iki ay icinde en az 23487293 kere soyledigim seyi soyluyor ve dizi izlemeye geri donuyorum: HAYIRLISI.

21.08.13

Beginning of the End.

(Bilgisayarimin derinliklerinde buldum. Ne zaman yazdigimi falan hic bilmiyorum. Sonlara dogru konudan baya sapmisim sori.)

Most people are excited about the future. They want to grow up, graduate, maybe get married and have a few kids, even a house with the picket fences and all that crap. And I’m not gonna lie; I’m one of those people. I can’t wait until graduation. I keep telling myself that my life is over-monotonous and that it’s only because I’m preparing for the future etc etc. But what about the future? Isn’t the future going to be monotonous as well? After all, aren’t we all looking for the perfect job and the perfect house? Well… If we are, then the future isn’t going to get rid of the monotonousness of our lives. I am very aware of all this, yet I’m still excited about graduation. Is everything really going to change? I personally don’t think so. I guess at this point, I’m hoping for the best but expecting the worse. On the other hand, here I am writing about the future or whatever, when I’m supposed to be studying for my Biology final. To be honest, I don’t even know why I’m writing this at 1 AM when I’m supposed to wake up in 5 hours. I guess, with all the graduation talk around me, I’ve been thinking about it a lot. About things like why it matters so much and what’s really ahead of us, other than the “woohoo college parties alcohol freedom yayy” crap. Unlike most people, I know what I want in life. I mean I actually have a plan. I want to go to college, become a doctor, get married, buy a house, travel before having kids, (maybe join Doctors Without Borders?), have kids and there you have it. Oh and find the cure for Alzheimer’s obviously. So with that future planned ahead of me, I’m still looking forward to graduation. This brings me to the conclusion that people get bored of what they have. So maybe, just maybe… In the end, all we’re looking for is some change, and the ability to take control and be independent. And that’s why we get excited about things like graduation when we know that all we have ahead of us is college, or a job, which we probably will have until the rest our lives. They’re simply changes in our lives that all mean “moving forward”. They all show that we are making decisions and taking control. So where does all this leave us? I think the reason for all this looking forward to the future thing is about power. People have the need to feel powerful, thus they want to feel like they are controlling their own lives and making their own decisions, thus looking forward to the future. I don’t even know the point of this essay-ish thing but it helped me get it out of my system. I was planning on writing about graduation in the conventional sense but maybe another time. 

11.06.13
1

Playlist Sunday

Laura Palmer - Bastille

Flaws - Bastille

Oblivion - Bastille

Pompeii - Bastille 

Sweet Sweet Melody - Katie Sky

How - The Neighbourhood

A Little Death - The Neighbourhood

Afraid - The Neighbourhood

Flawless - The Neighbourhood

America - Imagine Dragons

05.05.13
0 plays
19.04.13
1

Stres.

Son zamanlarda ruh halimi en duzgun anlatan kelime “stresli”. 12ler kabullerini aldi, cok guzel, herkes mutlu; ama sira bize geldi. Yok GPA, yok SAT derken kendime ayiricak zaman bulamiyorum. Bazen dayanamayip okulu falan bosverip kulakligimi takip 2-3 saat muzik dinliyorum, sonra gidip quizden 9/25 aliyorum. (Fazla spesifik oldugunun farkindayim, gercekten basima geldi bu olay) Sonra bi sekilde universite muhabbeti aciliyo, insanlar Stanford, Johns Hopkins diye ortalikta geziniyo, gaza geliyorum ve o quiz notuna pisman olup kendime kiziyorum. Notlari falan gectim. Asil mesele BURS. Burs almam gerekmese biraz olsun stresli olmazdim. Gercekten. Isin icine burs girince hicbi seyin garantisi olmuyo ama. Stresin asil kaynagi da bu. Tabii ki Harvard’a giricem demiyorum ama Amerika’ya gidip Texas State gibi alakasiz bi yerde okumak da istemem yani. Oyle yapicagima Turkiye’de kalirim rahat rahat. Ama yok. Ben tutturdum Turkiye’de kalmicam diye. Burs alamadan nereye gidiyosam artik… Ailem artik “disari cikma, dizi izleme, maca gitme” demeye basladi. Yok. Olmuyo. Asosyallik bi yere kadar. Abartinca daha cok stres oluyosun. Sonuc olarak ben kabul mektubu gorene kadar bu igrenc stres bitmicek. 7/24 aklimdan cikmayan “Acaba universiteye girebilicek miyim?”, “Hangi universiteye giricem?” sorularindan kurtulamicam. Tek tesellim bi yil kalmis olmasi. Bi yil sonra butun bu stresten ve sorulardan kurtuluyorum. Napicagim, nereye gidicegim az cok belli olucak. Universiteden sonra bi de Med School stresi baslicak ama oraya gelene kadar cok var daha. 5 yil. Anneanne tavrimi takinarak “hayirlisi” demekten baska bi sey gelmiyo elimden. O zaman calismaya devam.

30.03.13
1